چرا ایرانی ها مثل هالک ایرانی و بدل مسی عاشق مزخرفات هستند؟


لحظاتی پس از شکست سجاد قریب، او و مربی اش در ویدئویی از مخاطبان ایرانی پرسیدند که چرا دنبال «آدام فک» (یعنی سجاد قریب) می روید؟ چرا دوست دارید در چنین موقعیتی قرار بگیرید؟

به گزارش صبحگاهی فرارو، ما به این قسمت از ماجرا کاری نداریم پس چرا سجاد غریبی این سوال را از ما می پرسد اما نگاهی به فضای زرد و پرحاشیه اخبار ورزشی در ایران نشان می دهد که جو برای افکار عمومی، رسانه ها و رفتار عمومی علاقه زیادی به چهره های جعلی در شبکه های اجتماعی دارند.

داستان مسی

چند سالی بود که اخبار ورزش زرد ایران «بیدل مسی» را به اشتراک می گذاشت. بعد به جای رونالدو و عادل فردوسی پور به ورزشگاه آمدند. دامنه فعالیت آنها به حدی بود که از روزنامه ها و رسانه های ورزشی ایران خارج شدند و به رسانه های جهان رسیدند.

جای تعجب نیست که چنین شخصیت هایی در سراسر جهان وجود داشته باشند. زیرا صنعت سرگرمی اساساً به چنین اعدادی نیاز دارد. اما نکته اینجاست که این اعداد تنها بخش کوچکی از چرخ بزرگ صنعت سرگرمی هستند.

این بدان معناست که در سیستمی که در آن بازیکنان فوتبال درجه یک که بخش بزرگی از صنعت سرگرمی هستند، شخصیت‌های تمثیلی مانند آکروبات‌ها، نمایش‌من‌ها و امثال اینها نیز دارید.

اما آیا این تصویر در ایران درست شکل می گیرد؟ در کشوری که چندین دهه اهدافش صعود از مرحله گروهی به جام جهانی یا رسیدن به المپیک بوده است، داشتن یک کپی دقیق از مسی خنده دار نیست؟

گویی ما فقط به تصویر فوتبالی که با حضور کمدی می خواهیم به رخ بکشیم دسترسی نداریم.

ایرانی ها عاشق باخت ایرانی و بدل مسی هستند.

قهرمانان تنبل

اگر از این مرحله عبور کنیم، نکته دیگری که داستان این شخصیت های قلابی را عجیب می کند، تنبلی عجیب آنها در بهبود وضعیتشان است.

سجاد الغریبی از زمانی که کری برای مارتین فورد آواز خواند می دانست که حتی نمی تواند یک مشت بزند، اما به جای تلاش برای بهبود مهارت های خود، فقط یک عکس را اشتباه چسباند.

قرار نیست از فرشته فریک بخواهیم به عنوان یک بوکسور حرفه ای ظاهر شود. اما بخشی از همان صنعت سرگرمی، که در آن افرادی مانند سجاد الغریبی حضور دارند، نیاز به حرکت‌های دراماتیکی دارد تا چرخش را برگرداند.

چیزی که مارتین فورد به خوبی می دانست و در آن خوب بود. او در ورزش های انگلیسی چهره مهمی نیست، اما در سطح یک ستاره اینستاگرام عملکرد خوبی دارد. او برخلاف سجاد قریب که حتی تمرین هم نمی کرد، در دبیرستان حریف خود را تا سر حد درگیری شکست داد.

برگردیم به سوال ابتدای این گزارش؛ چرا چهره های قلابی مانند سجاد غریبی یا پدال مسی در ایران در کانون توجه هستند؟ بخشی از آن این است که صنعت سرگرمی ایران به درستی توسعه نیافته است. بهتر است بگوییم شاید، چون صنعت سرگرمی درستی نداریم.