خداحافظ “پیری” به این روش ها!


مقابله با افزایش سن و عوارض آن همواره یک هدف بزرگ برای انسان بوده است و بسیاری از محققان در تلاش هستند تا راهی برای رسیدن به این هدف بیابند.

جهان از نظر علمی و نوآوری به سرعت در حال پیشرفت است، اما از سوی دیگر، با افزایش مرگ و میر ناشی از بیماری های مزمن، شیوع اختلالات سبک زندگی و تاثیر فزاینده استرس های محیطی بر روند پیری نیز دست و پنجه نرم می کند.

افزایش سن بر ایجاد برخی بیماری ها تأثیر می گذارد، فرد را مستعد ابتلا به بیماری های دیگر می کند و در نهایت منجر به مرگ می شود. بیماری ها مرگ و میر ناشی از کهولت سن یا دلایل دیگر را پیش بینی می کنند.

پیری تخریب نهایی ساختار بدن و عملکرد یک موجود زنده است. مکانیسمی که توسط آن یک ارگانیسم تحت تأثیر پیری قرار می گیرد با تعادل بین آسیب سلولی و ترمیم سلول های آسیب دیده کنترل می شود. وقتی آسیب سلولی از توانایی سلول برای ترمیم خود فراتر رود، ارگانیسم شروع به پیر شدن می کند.

نقش جهش های ژنتیکی در پیری و بیماری

تجمع تدریجی آسیب DNA و همچنین تغییر در ساختار DNA منجر به تغییر ذاتی و پیری سلول می شود. تغییرات DNA منجر به تغییر در پروتئین های بیان شده توسط ژن ها و این تغییر در عملکرد سلول می شود. علاوه بر این، پروتئین هایی که یک ژن خاص را رمزگذاری می کنند، به عنوان واسطه اصلی پیری سلولی و به طور کلی پیری شناخته شده اند. یکی از این ژن‌های کدکننده پروتئین «مهارکننده فعال کننده پلاسمینوژن نوع I» (PAI-I) است.

افزایش بیان این پروتئین راهنما در ایجاد بسیاری از بیماری های پاتولوژیک است و همچنین با بروز بسیاری از بیماری های ناشی از افزایش سن همراه است. پیری اغلب با بیان بیش از حد PAI-I همراه است، که نشانگر PAI-I به عنوان یک نشانگر و واسطه اصلی پیری است.

درمان هایی که هورمون رشد را هدف قرار می دهند

برای درک مکانیسم هایی که توسط آن دانشمندان می توانند امید به زندگی را افزایش دهند و سلامت را بهبود بخشند، ابتدا باید ژن های خاصی را که در طول عمر و محافظت در برابر بیماری ها نقش دارند، تجزیه و تحلیل کنیم. تحقیقات زیادی بر روی موش ها انجام شده است تا تغییرات ژنتیکی خاصی را نشان دهد که می تواند روند پیری را به تاخیر بیندازد.

برخی از مطالعات نشان داده اند که رشد فیزیکی و پیری با حضور هورمون رشد مرتبط است، که گیرنده را در سلول فعال می کند و منجر به تولید و رشد “فاکتور رشد شبه انسولین-۱” (IGF-1) می شود. محققان نقش این هورمون را در پیری در موش نشان دادند.

اگرچه راهبردهای درمانی برای هدف قرار دادن هورمون رشد در انسان محدود است، محققان در تلاشند تا اثربخشی درمان‌های مبتنی بر پروتئین و گیرنده هورمون رشد را در مطالعات خود نشان دهند.

نقش هورمون رشد در پیری پستانداران به مدت طولانی در مطالعات بالینی و تجربی مورد مطالعه قرار گرفته است. کاهش هورمون رشد در اثر افزایش سن، نشانه پیری نورواندوکرین و همچنین به عنوان یکی از عوامل تغییر در ترکیب بدن و سایر علائم ناخوشایند پیری است.

درمان با سلول های بنیادی

سلول های بنیادی می توانند با جایگزینی سلول های آسیب دیده در بازسازی اندام ها و بافت های بدن نقش داشته باشند. با افزایش سن، میزان آسیب سلولی با افزایش ظرفیت سلول های بنیادی افزایش می یابد. این راه را برای توسعه درمان‌های ضد پیری هموار می‌کند که مستقیماً سلول‌های بنیادی را هدف قرار می‌دهند و آبشار احیاکننده را فعال می‌کنند.

این روش هدفمند ممکن است با ترمیم آسیب، وضعیت سلول را بهبود بخشد. علاوه بر این، آسیب به کل اندام با تعویض کامل قابل ترمیم است. این اندام های جدید از سلول های بنیادی رشد می کنند که در بدو تولد از بند ناف خارج شده اند. این سلول ها پتانسیل تبدیل شدن به هر سلولی در بدن انسان را دارند. دانشمندان می توانند این سلول ها را در دماهای پایین تری ذخیره کرده و از آنها برای رشد اندام ها در مراحل بعدی استفاده کنند. این ویژگی اجازه می دهد تا هر عضو یا بافتی در بدن انسان جایگزین شود.

نقش ژن درمانی در کنترل بیماری

دانشمندان می توانند از ژن درمانی برای درمان اختلالات در بدن انسان با اصلاح نقایص ژنتیکی در یک سلول یا معرفی ژن های جدید به سلول استفاده کنند. آنها می توانند با ایجاد اختلال در ژن های معیوب و جایگزینی ژن های جدید، نقایص را ترمیم کنند.

علاوه بر این، می توان از این تکنیک برای حذف ژن های معیوب برای جلوگیری از انتقال آنها به نسل های آینده استفاده کرد. انتظار می رود در آینده دانشمندان بتوانند با ایجاد یک کروموزوم مصنوعی که بیان ژن آن دلخواه باشد، از بروز چنین نقص هایی در نسل های آینده جلوگیری کنند. این تکنیک روش جدیدی برای بیان ژن معرفی می کند و بیان ژن های معیوب را محدود می کند.

عوامل تعیین کننده

علیرغم مزایای فراوان ژنتیک و استفاده از آن در بهبود طول عمر، کاربردهای خاص این روش با مخالفت هایی مواجه شده است که غیراخلاقی و مخرب برای فرآیندهای عادی زندگی تلقی می شود. یکی از این استراتژی‌ها، که شامل حذف سلول‌های بنیادی پرتوان از بلاستوسیست برای رشد بافت بدن است، بسیار غیراخلاقی تلقی می‌شود.

افزایش امید به زندگی

علیرغم محدودیت‌های اخلاقی که دانشمندان در اجرای برخی تکنیک‌های مبتنی بر مهندسی ژنتیک با آن مواجه هستند، این تکنیک‌ها امید به آینده زندگی بشر را به همراه دارد. بسیاری از بیماری ها که باعث مرگ و میر زیادی می شوند به وراثت مربوط می شوند و این ارتباط راهکارهای موثری برای مدیریت بیماری ارائه می دهد.

این فناوری ها می توانند امید به زندگی را افزایش داده و مرگ و میر را به تاخیر بیندازند. علاوه بر این، شناسایی ژن‌ها و پروتئین‌های خاصی که آنها را رمزگذاری می‌کنند، و همچنین شناسایی عوارض جانبی مرتبط با پیوند، برش و اصلاح ژن، توسعه درمان‌های ضد پیری را تسهیل می‌کند و از عوارض جانبی ناخواسته جلوگیری می‌کند.