انسولین و گلوکاگون چگونه قند خون را تنظیم می کنند؟ – نکات تغذیه تلفنی


انسولین و گلوکاگون چگونه قند خون را تنظیم می کنند؟

لوزالمعده انسولین و گلوکاگون را ترشح می کند. هر دو هورمون نقش مهمی در تعادل سطح قند خون دارند. اگر سطح هریک از این هورمون ها بیشتر یا کمتر از میزان مطلوب باشد ، سطح قند خون ممکن است افزایش یا کاهش یابد. انسولین و گلوکاگون در کنار هم به ایجاد حالتی در بدن به نام هموستاز کمک می کنند که در آن وضعیت بدن ثابت می ماند. وقتی قند خون بیش از حد بالا باشد ، لوزالمعده انسولین بیشتری ترشح می کند. هنگامی که سطح قند خون کاهش می یابد ، لوزالمعده گلوکاگون را آزاد می کند تا قند خون را افزایش دهد. این تعادل به تامین انرژی کافی برای سلول ها کمک می کند و از آسیب عصبی که می تواند ناشی از سطح بالای قند خون باشد جلوگیری می کند.

این مقاله عملکرد و فرایندهای انسولین و گلوکاگون و همچنین اثرات آن بر دیابت را شرح می دهد.

انسولین ، گلوکاگون و قند خون

انسولین و گلوکاگون بر سطح قند خون در بدن تأثیر می گذارد. بدن کربوهیدرات ها را از غذاها به گلوکز تبدیل می کند که همان قند ساده است.گلوکز به عنوان یک منبع انرژی ضروری عمل می کند.

سطح قند خون ، معیاری از میزان استفاده بدن از گلوکز است.

این موارد در طول روز متفاوت است. در بیشتر موارد ، انسولین و گلوکاگون این سطوح را در محدوده سالم نگه می دارند.

هنگامی که بدن گلوکز کافی را تغییر نمی دهد ، سطح قند خون بالا می ماند. انسولین به سلول ها در جذب گلوکز کمک می کند ، قند خون را کاهش می دهد و سلول هایی را که برای انرژی به گلوکز نیاز دارند ، تامین می کند.

هنگامی که سطح قند خون بسیار پایین است ، لوزالمعده گلوکاگون را آزاد می کند. گلوکاگون به کبد کمک می کند گلوکز ذخیره شده را آزاد کند ، که باعث افزایش قند خون می شود.

سلولهای لوزالمعده مسئول ترشح هورمونهای انسولین و گلوکاگون هستند. لوزالمعده شامل بسیاری از این گروه های سلولی است. چندین نوع سلول در لوزالمعده وجود دارد ، از جمله سلول های بتا که انسولین را آزاد می کنند و سلول های آلفا که گلوکاگون را آزاد می کنند.

انسولین چگونه کار می کند؟

سلولها برای تامین انرژی به گلوکز نیاز دارند. با این حال ، اکثر آنها نمی توانند بدون کمک انسولین از گلوکز استفاده کنند.

انسولین اجازه می دهد تا گلوکز به سلول ها برسد. گلوکز به گیرنده های انسولین از سلول های سراسر بدن متصل می شود و انسولین به گلوکز کمک می کند تا وارد سلول شود.

سطوح پایین انسولین به طور مداوم در سراسر بدن در گردش است. وقتی قند خون بالا باشد ، سیگنال های انسولین به کبد منتقل می شود. کبد گلوکز را جذب کرده و سپس آن را به مولکول دیگری به نام گلیکوژن تبدیل می کند.

هنگامی که سطح قند خون کاهش می یابد ، گلوکاگون به کبد دستور می دهد تا گلیکوژن را به گلوکز تبدیل کرده و سطح طبیعی قند خون را بازیابی کند.

انسولین همچنین با انتقال اسیدهای آمینه به بهبود ماهیچه ها بعد از آسیب کمک می کند. اسیدهای آمینه به ساخت پروتئین در بافت ماهیچه ای کمک می کند ، بنابراین وقتی سطح انسولین پایین است ، ممکن است ماهیچه ها به درستی بهبود نیابند.

گلوکاگون چگونه کار می کند؟

کبد گلوکز را برای تأمین انرژی سلول ها در دوره های پایین قند خون ذخیره می کند. عدم خوردن و خوردن ضعیف می تواند قند خون را کاهش دهد. با حفظ گلوکز ، کبد اطمینان می دهد که سطح قند خون بین وعده های غذایی و هنگام خواب شب ثابت می ماند.

هنگامی که قند خون کاهش می یابد ، سلول های پانکراس گلوکاگون ترشح می کنند. گلوکاگون به کبد کمک می کند تا گلیکوژن را به گلوکز تبدیل کند و گلوکز را در جریان خون افزایش می دهد.

انسولین و گلوکاگون در یک چرخه عمل می کنند. گلوکاگون با کمک به کبد قند خون را افزایش می دهد ، در حالی که انسولین به سلول ها در استفاده از گلوکز کمک می کند ، که باعث کاهش قند خون می شود.

سطح مطلوب قند خون

عوامل مختلفی از جمله مقاومت به انسولین ، دیابت و رژیم غذایی نامتعادل می تواند سطح قند خون را افزایش یا کاهش دهد. واحد استاندارد اندازه گیری قند خون میلی گرم در دسی لیتر (میلی گرم در دسی لیتر) است. محدوده مطلوب قند خون به شرح زیر است:

زمان

سطح قند خون (میلی گرم / دسی لیتر)

قبل از صبحانه

فرد بدون دیابت: 100 نفر

افراد مبتلا به دیابت: 130-70

دو ساعت بعد از غذا

افراد بدون دیابت: کمتر از 140

افراد مبتلا به دیابت: کمتر از 180 نفر

بخواب

فرد بدون دیابت: 120

افراد مبتلا به دیابت: 150-90

A1C معیاری است که تصویری از متوسط ​​گلوکز را در مدت زمان طولانی نشان می دهد. A1C برای بیماران دیابتی باید کمتر از 7٪ و برای بیماران دیابتی کمتر از 6٪ باشد.

میزان قند خون چگونه بر بدن تأثیر می گذارد؟

انسولین و گلوکاگون هیچ اثر فوری ندارند ، به ویژه در افرادی که قند خونشان بالا یا پایین است.

قند خون بالا

علائم قند خون بالا عبارتند از:

  • ادرار زیاد: کلیه ها سعی می کنند گلوکز اضافی را حذف کرده و به قند خون بالا پاسخ دهند.
  • تشنگی زیاد همراه با تکرر ادرار: هنگام تلاش برای تنظیم قند خون ، کلیه ها دچار کم آبی می شوند و احساس تشنگی زیادی می کنند.
  • احساس گرسنگی بیش از حد: قند خون بالا مستقیماً باعث احساس گرسنگی نمی شود. با این حال انسولین پایین اغلب باعث گرسنگی با قند خون بالا می شود.

با گذشت زمان ، قند خون بسیار بالا می تواند منجر به علائم زیر شود:

  • کاهش وزن بدون دلیل مشخص
  • بهبود را کاهش دهید
  • خارش و خشکی پوست
  • افزایش خطر عفونت
  • سردرد
  • خستگی و عدم تمرکز
  • تاری دید
  • آرامش ، اسهال یا هر دو
  • اختلال نعوظ در مردان

قند خون پایین

تأخیر بین وعده های غذایی ، تغذیه نامناسب ، برخی داروهای دیابت و برخی شرایط پزشکی می تواند سطح قند خون را کاهش دهد.

علائم کاهش قند خون عبارتند از:

  • سرگیجه
  • ضربان قلب سریع
  • ضعف
  • سوزش ، به ویژه در زبان ، لب ها ، بازوها یا پاها
  • گرسنگی همراه با حالت تهوع
  • غش می کند
  • سردرگمی و عدم تمرکز
  • تحریک پذیری

در صورت عدم درمان ، قند خون پایین می تواند منجر به تشنج یا از دست دادن هوشیاری شود.

انواع دیابت

دیابت زمانی ایجاد می شود که انسولین ناکارآمد شود یا بدن نتواند آن را تولید کند. این بیماری باعث تنظیم قند خون می شود.

انواع مختلفی از دیابت وجود دارد:

دیابت نوع 1

دیابت نوع 1 یک بیماری خود ایمنی است که اغلب در سنین جوانی بروز می کند. به همین دلیل است که گاهی اوقات دیابت نوجوانان نامیده می شود.

این نوع دیابت شامل حمله سیستم ایمنی به سلول های بتا است که انسولین را در لوزالمعده تولید می کنند.

افراد مبتلا به دیابت نوع 1 اغلب قند خون بسیار بالایی را تجربه می کنند. سطح انسولین پایین است ، به این معنی که آنها نمی توانند مقدار زیادی گلوکز را در جریان خون خود مصرف کنند.

دیابت نوع 2

دیابت نوع 2 شایع ترین نوع دیابت است و معمولاً به دلیل سبک زندگی پیشرفت می کند ، به عنوان مثال اضافه وزن.

افراد مبتلا به دیابت نوع 2 مقاومت به انسولین دارند ، به این معنی که ناتوانی بدن در تولید انسولین کافی یا ناتوانی در استفاده بهینه از انسولین تولید شده رخ می دهد.

دیابت باردار

دیابت بارداری نوعی دیابت است که در برخی از زنان در دوران بارداری بروز می کند. هنگامی که یک زن باردار می شود ، جفت ، که از نوزاد در حال رشد حمایت می کند ، ممکن است توانایی مادر در استفاده از انسولین را کاهش دهد. این منجر به مقاومت به انسولین می شود که علائم آن شبیه علائم دیابت نوع 2 است.

دیابت باردار معمولاً پس از تولد نوزاد از بین می رود. با این حال ، این یک عامل خطر برای دیابت نوع 2 در آینده است.

برخی افراد مبتلا به دیابت نوع 1 و برخی دیگر مبتلا به دیابت نوع 2 هستند که باید سطح انسولین خود را کنترل کرده و قند خون خود را از طریق رژیم غذایی و ورزش منظم کنترل کنند.

مترجم: سید حمیدرضا ناجی

منبع:

پزشکی امروز

دیدگاهتان را بنویسید